کروبی یا موسوی؟

مقدمه لازم ندارد دقیقه های آخر بازی 4 ساله احمدی نژاد است. و همه چیز به دستان من و تو معطوف است.

در این مقال روی صحبتم با افرادی است که قصد دارند بر سرنوشت خود حاکم شوند، افرادی که قصد دارند با انتخاب گزینه ای مناسب به سمت آزادی و جمهوریت گام بر دارند.

قبل از هر مطلبی در له یا علیه کاندیدایی باید واقعیتی را بپذیریم و آن این که در این انتخابات و در صورت پیروزی هر کدام از دو کاندیدای مذکور تنها اتفاقی که باید انتظار آن را کشید، تغییر کابینه، به معنی تغییر شیوه اداره کشور است، همین و بس.

این را از همین ابتدا بپذیریم که نه کروبی و نه موسوی هیچ کدام نه توان و نه قصد تغییر قانون اساسی را دارند و نه توان ایستادگی در برابر نهاد رهبری را، پس نمی بایست صرفا برای جلب آرائ مردم تمام مطالبات موجود در اقشار جامعه را به دوش آنها انداخت و انتظار عمومی را همان گونه که در خرداد 76 از خاتمی بالا بردیم افزایش دهیم، چرا که دود آن تنها در چشمان من و شمای شهروند می رود.

امروز باید از میان شیخ اصلاحات و نماد خاموش دوران جنگی کشور گزینه ای را بر گزینیم و از او بخواهیم که تا حد امکان حافظ منافع ملی و تمامیت ارضی مان باشد، آری ما نه جنگ می خواهیم و نه بمب اتم، ما خلیج فارس می خواهیم و حق حیات.

1-میر حسین چرا و چگونه؟

با حضور میر حسین و انصراف خاتمی، طرفداران رئیس جمهور سابق برای توجیه و ارضای روحی خود سعی کردند برای خاتمی نقشی تاریخی رقم بزنند و این کار او را از روی خرد و سیاست ورزی و با علم به قابلیت های موسوی تعبیر کنند.اما آنچه که برداشت عاقلانه تر و غیر احساسی تری می تواند باشد که رنگی از تعصب نیز ندارد، بی ثباتی خانمی در تصمیم بود و بی اعتنایی موسوی به حضور سید. چگونه موسوی، کسی که 20 سال سکوت کرده، کسی که در دوره پیش با وجود نیاز کشور احساس خطر نکرد و در قطع الرجال 84 همه را تنها گذاشته بود امروز، و در زمانی که محمد خاتمی تمام قد آمده بود که به ایستد در حرکتی سوال برانگیز وارد عرصه می شود و سید ساده دل را که می گفت یا من یا موسوی وادار به عقب نشینی می کند؟ نمیدانم اصلاح طلبان مشارکتی تا کی می خواهند با تزریق توجیهات بی پایه و اساس اتفاق پیش روی را وارونه جلوه دهند.

بعد از آمدن موسوی و رفتن خاتمی، انتظار آن بود که غاصب جای وی، جانشین شایسته ای برای او باشد، اما

• حیف که او گفت در شعار به احمدی نژاد نزدیکم و در عمل متفاوت!!!

آری اگر کمی دقیق بنگریم موسوی احودی نژادی است که سید هم هست و لباسش اتویی دارد و کمی هم خوش چهره است.

• حیف که او هنوز از عبارت حقوق بشر استفاده نمی کند و واژه جدید کرامت انسانی را اختراع کرده!!!

براستی دلیل این اکراه چیست؟ نکند او هنوز یک نیروی ارزشی دهه 60 باقیمانده و مفاهیمی همچون حقوق بشر برایش ننگین است؟

• حیف که با وقاهت می گوید از بسیج تا مشارکت همه را می پسندم!!!(توضیح در مقاله بعدی)

....

• حیف که حتی هنوز یکی از معاونان و یا اعضای کابینه خود را معرفی نکرده !!!

براستی چرا؟ چون هیچ اعتقادی به نیروهای اصلاح طلب ندارد، که اگر داشت، لااقل عکسی از وی و نیروهای اصلاح طلب حتی محمدرضا خاتمی دیده می شد. چون قصدش این نیست که دولتی اصلاح طلب ارائه کند، فراموش نکنید که موسوی افتخار می کند که در کابینه خود 7 وزیر از جناح مخالف داشته.

• حیف که می گوید بسیجی ها از صندوق رای حفاظت کنند

هنوز نتوانستم بپذیرم که چرا؟ مگر سال 84 موسوی در ایران نبود ، مگر تخلفات انتخاباتی را ندید ، مگر سازماندهی سپاه و بسیج را ندید؟ شاید او هنوز مانند 20 سال گذشته در خواب است و تصورش از نیروی بسیجی متعلق به دهه 60 می باشد؟ شاید هم قرار است که این بار برای حفظ نظام، بسیج او را از صندوق بیرون کشد؟

و ده ها دلیل دیگر که در فرصتی دیگر بدان می پردازم

اما کروبی، چرا؟

• شیخ اصلاحات تصمیمش را از 5 سال پیش برای ریاست جمهوری گرفته و در تصمیم خود ثابت قدم بوده و هست چیزی که مخالف با 20 سال سکوت موسوی و آمدن – نیامدن خاتمی است.

• شیخ در طول دوران فعالیتش حرکتی رو به جلو داشته و می شود گفت بعد از مدتها به شعار های امروزش رسیده و همواره خود را در معرض آزمون و خطا قرار داده و این است تفاوت او با املای نانوشته موسوی

• امروز شیخ اطرافیانی دارد که همواره پیشروترین افراد در دوران خود بوده اند، کرباسچی _ که اولین قربانی 2 خرداد 76 بود_عبدی _که مغز متفکر جریان اصطاح طلبی بود ولی یاران قدیمیش او را بعد از دستگیری فراموش کرند ( همان هایی که امروز خود را وابسته به میر حسین می دانند)_دکتر زیدآبادی_روزنامه نگار و تحلیل گر و دبیر کل سازمان ادوار تحکیم وحدت که پیشرو ترین حزب قانونی و فعال درون نظام می باشد_ عطا الله مهاجرانی _ وزیری که دوران وزارتش در تاریخ ایران بی بدیل بوده و خواهد ماند_ عماد الدین باقی _ روزنامه نگاری که عمر خود را در زندان و یا برای دفاع از زندانیان سیاسی صرف کرده و از بارزترین فعالان حقوق بشر در ایران می باشد_ محمد قوچانی_ پدیده روزنامه نگاری مدرن ایران که نامش با روزنامه شرق و هفته نامه شهروند پیوند سختی خورده_ جمیله کدیور و ... که همه و همه تاریخ سازان دوران اصلاحات بودند نه شکست خوردگان اصلاحات!!!

• کروبی تنها کسی بود در میان مقامات ایرانی که حاضر به ملاقات با بانو شیرین عبادی شد و در تلاش برای حفظ جان و دفاع از وی به مقام عمل بر آمد، کسی که خاتمی و موسوی هنوز هم از بردن نامش اکراه دارند.

• درتمام دوران اصلاحات و بعد از آن اگر کسی به فکر زندانیان سیاسی بود اگر کسی گوش شنوایی برای خانواده های بی پناه آنها بود، اگر کسی برای ممانعت از اعدام کودکان و زنان و ... کاری می کرد، کسی نبود جز کروبی!! هنوز کسی ایستادگی وی را در برابر زندانی شدن لقمانیان فراموش نکرده ، آری در تمام این مدت تنها یار خانواده دانشجویان زندانی در دولتمردان کروبی بوده و هست ، کاری که خاتمی در تمام دوران دولتش حتی برای نزدیک ترین یارانش نکرد. موسوی هم که سکوت!!

• در این میان نامه کروبی به رهبر در دوره گذشته بر ما عیان می سازد که کروبی مرد عمل است نه حرف های شیرین و پوشالی و تو خالی.

این گقتار ادامه خواهد داشت و می دانم برای خیلی از دوستان شاید کمی سخت باشد بازخوانی دوباره پرونده انتخابات اما یادتان یاشد ملاک رئیس جمهوری، نه سید بودن است نه خنده زیبا بر لب داشتن و حرف های زیبا زدن و رنگ سبز... بلکه ملاک عملگرا بودن است نه 20 سال خواب !!!

• صفحه نخست
• پست الکترونيک
• آرشيو
• درباره من
• دوستان
• گالري