چندی پیش سفری داشتیم به تالاب میانکاله، سرزمین مهاجران، آنها که می آیند و می روند و باز می آیند اگر ما قدر شناس آمدنشان باشیم. آنهایی که برای زیستن هزاران فرسخ را بال می زنند و می پیمایند به امید آسایش از سرما و به قول شاعر فریبنده می زایند و فریبنده می میرند.
تجمعی بی نظیر از هزاران گونه مهاجر و بومی و نوای دلنشین شان را صبح هنگام نمی شود دید و شنید و عاشق نشد. عاشق بودن و ماندن و رفتن و باز آمدن. می روند چون که ماوایی ندارند و می آیند شاید که مامنی بیابند و این همه ریشه در غریزه و فطرتی دارد جاودانه. برای زنده ماندن باید رفت و باز آمد آری باز آمد!!!

نظر

ارسال شده توسط بهمن عظیمی در روز 1387/11/1 در ساعت 03:49 (سايت - ايميل)

درود بر شما ما همدیگر را در جلسه انجمن کوهنودردان ایران ملاقات نمودیم.(با آشنائی از طرف آقای شیشه چی ها) درجستجوی اطلاعات از میانکاله با وبلاگ شما آشنا شدم.در خصوص کویر لوت با شما تماس خواهم گرفت. شاد موفق و سالم باشید.

لينك ثابت

نظر

ارسال شده توسط محمد رضا در روز 1388/6/25 در ساعت 03:02 (سايت - ايميل)

سلام عکس های زیبایی تو وبلاگت گذاشتی ادامه بده ممنون خداحافظ

لينك ثابت

نظر

ارسال شده توسط محمد رضا در روز 1388/6/25 در ساعت 03:03 (سايت - ايميل)

لينك ثابت

چند سالي است كه افسار خود را به دست طبيعت داده ام و سعي مي كنم به دنبال باد هاي وزان و طوفان هاي سهمگين اش جايجاي ايران را زير پا بگذارم و امروز تازه دريافته ام كه بهشت در همين يك قدمي ماست. شما هم با ما به طبيعت بياييد.

استاد عباس جعفری - (201)

آرشيو لينکدوني