دوستی می گفت سفر به کویر سفر به درون است، آنجا که تا چشم کار می کند آسمان است و زمین یک دست. زمانی که چشمت را یارای دیدن مقصد نیست و هر چه می روی تغییری نمی بینی، ناگهان سفر را در خود حس می کنی، تغییر را در خود می بینی و جا بجا می شوی، در آن دریای بی انتهای ماسه و نمک و شن، آلودگی هایت را می شویی و دردهایت را می زدایی ....
هوا زیاده گرم است و قطراتی بسیار ، بدن را پوشانده شرمگین!!! زین زیستن بیهوده و روزهای تکراری،زین توان از دست رفته و جور بر بدن آمده،



زمین آنقدر سخت و ناهموار که دمی را هم نمی توان نشست، فرسخ ها آمده ایم و هنوز به میانه نرسیده ایم، ضجه هایی از درون گوشم را پر می کند و خوشحالم می سازد که این نوای زندگی است، آری من هنوز زنده ام چرا که آرام ندارم...

آشنائي

ارسال شده توسط الهام در روز 1387/9/16 در ساعت 12:49 (سايت - ايميل)

با سلام از اينکه قدم بر ديدگان بنده گذاشتيد بسيار سپاسگزارم شمارا لينک دادم واز احساس زيبايتان نسبت به خطه فراموش شده مان کمال تشکر را دارم موفق باشيد

لينك ثابت

نظر

ارسال شده توسط رضا در روز 1387/9/20 در ساعت 06:32 (سايت - ايميل)

چه عکسايی انداختيا...حسوديم شد کلی بهت

لينك ثابت

چند سالي است كه افسار خود را به دست طبيعت داده ام و سعي مي كنم به دنبال باد هاي وزان و طوفان هاي سهمگين اش جايجاي ايران را زير پا بگذارم و امروز تازه دريافته ام كه بهشت در همين يك قدمي ماست. شما هم با ما به طبيعت بياييد.

استاد عباس جعفری - (223)

آرشيو لينکدوني